Καλώς ήρθατε στη Ζαγάλισα!    *    Η φωνή των Πομάκων    *    Η Παλαιότερη Πομακική εφημερίδα (από το 1997)    *    ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΜΑΚΟΙ!    ΝΕΣΜΕ ΜΠΑΧΤΙΑΡ ΟΤΙΣΜΕ ΠΟΜΑΤΣΙ!     NE MUTLU POMAKIM DiYENE!

Θερμή παράκληση! Κατά την ηλεκτρονική αναδημοσίευση οποιουδήποτε περιεχομένου να αναγράφετε την πηγή με ενεργό σύνδεσμο προς το zagalisa.gr. Ευχαριστούμε

Ο ΚΕΜΑΛΙΚΟΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΩΝ ΠΟΜΑΚΩΝ ΞΑΝΑΧΤΥΠΑ: ΘΥΜΑ ΚΑΙ Ο ΑΡΧΑΙΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ!!

Τα γεγονότα της ιστορίας που θα σας διηγηθούμε στο κείμενο μας αυτό, αγαπητοί αναγνώστες, είναι άκρως ακατάλληλα για ανηλίκους, αλλά και ενηλίκους που έχουν τελειώσει έστω ένα δημοτικό σχολείο. Γνωρίζουμε όλοι μας βέβαια, ότι όλα σ΄αυτόν τον τόπο πάνε κατά διαόλου, αλλά αυτό πάει πολύ.
 
ΑριστοφάνηςΠληροφορηθήκαμε λοιπόν, ότι όλα τα σχολεία στο τέλος της σχολικής χρονιάς, διοργανώνουν κάποια γιορτή (εκπαιδευτική μάλλον) με διάφορα θεατρικά, χορούς, τραγούδια και παιχνίδια. Πρωταγωνιστές αυτών των δραστηριοτήτων είναι πάντοτε οι μαθητές και μετά οι εκπαιδευτικοί. Στο μειονοτικό σχολείο της Χρύσας – Ξάνθης όμως, τα πράγματα άλλαξαν και οι ρόλοι αντιστράφηκαν. Μοναδικοί πρωταγωνιστές, πριν καν διοργανωθεί η οποιαδήποτε γιορτή, ήτανε οι γονείς των μαθητών. Πρόταση μιας δασκάλας του σχολείου ήτανε να γίνει μια θεατρική παράσταση ενός έργου του Αριστοφάνη, στην αποχαιρετιστήρια γιορτή της σχολικής χρονιάς. 
 
Κάποια ‘’κυρία’’ όμως, που (μάλλον κατά λάθος) είναι εκλεγμένη πρόεδρος της σχολικής εφορείας, ξεχνώντας τον πραγματικό της ρόλο (της μητέρας δηλαδή), αντέδρασε υπερβολικά και κατέθεσε την δική της πρόταση – εντολή, η οποία αργότερα αποδείχτηκε αμετάκλητη. Υποκινούμενη λοιπόν, η κυρία ‘’Μισέλ Ομπάμα’’ από διάφορους ψευτο-μουφτήδες, ψευτο-κεφτέδες, ψευτο-πατάτες και άλλους ‘’αφρόκρεμους’’ της περιοχής, επέτρεψε κυρίες και κύριοι (προσέξτε το αυτό) να γίνει η παράσταση, αλλά τα ονόματα των ηθοποιών – μαθητών να είναι τουρκικά. Δηλαδή, ο Αριστοφάνης να λέγεται Μαχμούτ για παράδειγμα και η Ιφιγένεια…Χαντισέ!
 

Πολλοί γονείς αντέδρασαν στην κίνηση αυτή της ‘’προέδρου’’ και διαμαρτυρήθηκαν σε έντονο ύφος. Η εντολή, όμως, είχε δοθεί με στρατιωτικό νόμο και δεν θα άλλαζε σε καμία περίπτωση. Έτσι, ούτε γιορτή έγινε, ούτε θεατρική παράσταση.

Οι μόνοι χαμένοι όμως, αγαπητοί αναγνώστες, όλη αυτής της ιστορίας είναι οι μαθητές και τα υπόλοιπα παιδάκια. Το μοναδικό ερώτημα που προκύπτει είναι ένα. Γιατί;;; Άντε, η ‘’κυρία’’ αυτή ξεπέρασε τον εαυτό της και δεν σκέφτηκε ούτε τα δικά της παιδιά, οι υπόλοιποι γονείς όμως, τι έκαναν; Θα αναρωτιέστε τώρα, ότι μια γιορτή θα μας χαλάσει την καλοπέραση; Δεν είναι έτσι όμως. Οι υποχρεώσεις των σχολικών επιτροπών που δήθεν εκλέγονται (ένας θεός ξέρει πάλι, πως εκλέγονται) είναι εντελώς διαφορετικές, όπως μας ενημέρωσαν οι αρμόδιοι. Ναι μεν, να διαχειρίζονται το ταμείο και τα υλικά του σχολείου, να επιδιορθώνουν κάποιες βλάβες, να ψωνίζουν από τα δικά τους μαγαζιά για το σχολείο (δημόσιο χρήμα είναι αυτό) και γενικά να βοηθάνε για την ομαλή λειτουργία του σχολείου. Σε καμία περίπτωση όμως, δεν έχουν το δικαίωμα να παρεμβαίνουν στο εκπαιδευτικό έργο για τους εξής απλούστατους λόγους.Πομακόπουλα στο σχολείο

Πρώτον, γιατί έχουν μαύρα μεσάνυχτα από σύγχρονη εκπαίδευση (όχι πως δεν έχουν και για την παλιά). Δεύτερον, ανήκουν συνεχώς σε κάποιο υποκινούμενο κοπάδι, αρνητικό πάντα για τα παιδιά τους που δεν φταίνε σε τίποτα. Τρίτον, δεν έχουν την απαραίτητη νοημοσύνη για να αποφασίσουν για την μελλοντική πορεία των παιδιών τους.

Γνώμη μας πάντως είναι, ότι όλα αυτά είναι ακραίες περιπτώσεις βλακείας, ηλιθιότητας και κεμαλισμού. Αναλάβετε την ευθύνη που σας αναλογεί κύριοι γονείς και διάφοροι ‘’αφρόκρεμοι’’ και σταματήστε τα βρώμικα παιχνίδια εις βάρος των παιδιών, γιατί στο μέλλον αυτά θα σας πάρουν με τις πέτρες. Αφήστε τα να μορφωθούν, όπουκι αν φοιτούν. Καταβάλετε κάθε προσπάθεια να γίνουν καλύτερα από εσάς. Κάντε ταλάθη σας με άλλους τρόπους. Μην χρησιμοποιείτε τα παιδιά. Στο τέλος θα χτυπάτε τα κεφάλια σας όπως και οι παλιότεροι σας. Αναλογιστείτε τα όλα αυτά και απομονώστε, διώξτε όλους αυτούς που παίζουν πολιτικά παιχνίδια μέσα στα σχολεία μας.
 
Ο Αντιαφρόκρεμας

(τεύχος 31, Ιούλιος 2009)