Καλώς ήρθατε στη Ζαγάλισα!    *    Η φωνή των Πομάκων    *    Η Παλαιότερη Πομακική εφημερίδα (από το 1997)    *    ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΜΑΚΟΙ!    ΝΕΣΜΕ ΜΠΑΧΤΙΑΡ ΟΤΙΣΜΕ ΠΟΜΑΤΣΙ!     NE MUTLU POMAKIM DiYENE!

Θερμή παράκληση! Κατά την ηλεκτρονική αναδημοσίευση οποιουδήποτε περιεχομένου να αναγράφετε την πηγή με ενεργό σύνδεσμο προς το zagalisa.gr. Ευχαριστούμε

Τουρκικά άρθρα

Ιμπραχήμ ΚενάρΟ Ιμπραχήμ Κενάρ είναι Πομάκος αγωνιστής, ο οποίος μετά από μακρόχρονη παραμονή στις τουρκικές φυλακές κατέφυγε στη Σουηδία, υπό την προστασία των Ηνωμένων Εθνών.
 
Αγωνίζεται για να αποτρέψει την αφομοίωση των Πομάκων τόσο από το τουρκικό όσο και από το Βουλγαρικό κράτος και γι αυτό το λόγο η δράση του αντιμετωπίζεται εχθρικά.
 
Ο Ιμπραχήμ Κενάρ διατηρεί επαφή με τη Ζαγάλισα και κατά καιρούς μας στέλνει αξιόλογα κείμενά του.
 
Σήμερα, δημοσιεύουμε ένα εξαιρετικό άρθρο με τον ειρωνικό τίτλο «Γέφυρα Φιλίας», όπου ξεσκεπάζει το υποκριτικό ενδιαφέρον και τον «έρωτα», όπως περιπαικτικά αναφέρει, των Τούρκων για τους Πομάκους. Ειδικότερα, καυτηριάζει το 4ο Φεστιβάλ των Τούρκων των Βαλκανίων το οποίο πραγματοποιήθηκε στην Μανίσα της Τουρκίας και ειδικότερα στην πόλη Karaağaçlı (14-16/5/2010), όπου κλήθηκαν και εκπρόσωποι των Πομάκων.
 
Το κείμενο εστάλη στα Τουρκικά και το δημοσιεύουμε αυτούσιο, διότι έτσι εκτιμούμε ότι θα το διαβάσουν και νεαροί Πομάκοι, οι οποίοι -δυστυχώς- δεν γνωρίζουν καλά, ούτε πομάκικα, αλλά ούτε και ελληνικά. Η ευθύνη δεν βαρύνει τους ίδιους, αλλά περισσότερο το αναποτελεσματικό ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Το μήνυμα του άρθρου του Ιμπραχήμ Κενάρ, απευθύνεται κατά προτεραιότητα σε αυτή την κατηγορία των Πομάκων.
 
«Sevgi Köprüsü»
 
Uzun yıllardır balkanlarda özellikle Rodop bölgesinde Türkçe bilmeyen Pomakların nasıl asimilasyona tabi tutulacakları gerek Bulgar gerekse Türk taraflarınca sürekli gündemden düşmeyen bir konu olmayı sürdürdü.
 
Bu faaliyetlerde Bulgar tarafı çok gereksiz bir inatla kaba yöntemler seçerek Pomak halkının daha çok tepkiselleşmesine yol açtı.
 

Adım Şerif Mustafa 1968 yılında Eskeçe’de doğdum, okul cağına gelene kadar Evmiron’da oturuyorduk, annem ve babam oradaki tekkenin bakımını yapıyorlardı. Okul çağına geldiğimizde kasabanın içine taşındık.

Okula başlayana kadar evde ve dışarda sadece Pomak dilini (ana dilimizi) kullanıyorduk. İlkokula aşamahaledeki miyonotikoda başladım ve bize aslen yabancı olan türk dilini, türk tarihini öğrenmeye başladım, cocuk olduğum için bunun ileride nasıl bir sonuç getireceğini anlayamazdım ne yazik ki bizim büyüklerimiz de bu oynanan oyunu kestirememisti. 6 senelik bir ilk okul süreci Pomak dilini beynimizden silmey eyeterli oldu ve hattak endimizi türklüğe daha yakın hissetmemizi sağladı, kendi aramızda dahi türkce konuşmaya başlamıştık, türktarihini, kültürünü ögrendik, amaaynı andadakenditarihimizi, dilimizi, kültürümüzü unuttuk. Milletgazetesinin 10 temmuz 2008 tarihinde sayın FeyzullahH. Kaya Beyinyazısında (Yıllarca yasak bölge adı altında yaşayan soydaşlarımızın bir kısmı adeta Yunan-Pomak asimilasyonuna maruz kalarak yaşamak zorunda bırakılıyor) diyey azıyor. Bendeşimdisoruyorum. Acaba ilk okuldan başlayarak biz Pomakları türkleştirmekle kim asimilasyon
uyguluyor;
 

Συλλογή ανεξάρτητου περιεχόμενου