Καλώς ήρθατε στη Ζαγάλισα!    *    Η φωνή των Πομάκων    *    Η Παλαιότερη Πομακική εφημερίδα (από το 1997)    *    ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΜΑΚΟΙ!    ΝΕΣΜΕ ΜΠΑΧΤΙΑΡ ΟΤΙΣΜΕ ΠΟΜΑΤΣΙ!     NE MUTLU POMAKIM DiYENE!

Θερμή παράκληση! Κατά την ηλεκτρονική αναδημοσίευση οποιουδήποτε περιεχομένου να αναγράφετε την πηγή με ενεργό σύνδεσμο προς το zagalisa.gr. Ευχαριστούμε

Εκπαίδευση

Πολύ ύποπτη δεν σας φαίνεται η επικεφαλίδα μας αγαπητοί αναγνώστες; Κάποτε είχαμε γράψει για τα υπόγεια παιχνίδια και τις συμφωνίες κάτω από τα τραπέζια μεταξύ της χώρας μας και της γείτονος Τουρκίας. Αυτή τη φορά όμως η ιστορία παρατράβηξε. Αναφερόμαστε στα καινούρια βιβλία που μοιράστηκαν στα μειονοτικά σχολεία.
 
Φέτος λοιπόν, αντί να έρθουν τα σχολικά βιβλία από το καλοκαίρι όπως συνήθως γίνεται, μοιράστηκαν σχεδόν μια εβδομάδα πριν ανοίξουν τα σχολεία από τις καλοκαιρινές διακοπές. Αυτό μας κίνησε κάποιες υποψίες. Αργότερα μάθαμε, ότι δεν υπήρχαν βιβλία για όλες τις τάξεις και ότι για μερικές τάξεις δεν υπήρχαν καθόλου αυτά τα περιβόητα βιβλία δασκάλων. Με λίγα λόγια, η σχολική χρονιά για άλλη μια φορά θα ξεκινούσε με προβλήματα και ένα σωρό ελλείψεις. Και αυτό μας φάνηκε πολύ περίεργο με αποτέλεσμα να ξεκινήσουμε το ‘’ψαχτήρι’’.
 

Ο περισσότερος κόσμος έχει κουραστεί ή και βαρεθεί να βλέπει στις τηλεοράσεις και στις εφημερίδες ατελείωτα σκάνδαλα και ακλόνητα ντοκουμέντα. Κάθε μέρα και τέσσερα – έντε σκάνδαλα στην επικαιρότητα. Κάθε μέρα οι ίδιες και οι ίδιες δηλώσεις, άπλετο δήθεν φως και πάταξη της διαφθοράς. Μας έχει γίνει πια συνήθεια. Δεν είναι δυνατόν ή ζωή και η επιβίωση του κόσμου να είναι ένας αριθμός, ένα νούμερο και τίποτα παραπάνω. Δεν μπορεί να βασίζονται όλα πλέον στην εικονική πραγματικότητα και στα επικοινωνιακά παιχνίδια του κάθε μασκαρά.

 
Μια τέτοια εικονική πραγματικότητα έζησαν οι κάτοικοι της Ξάνθης πριν λίγες μέρες. Ένα παρόμοιο επικοινωνιακό παιχνίδι, μόνο που αυτή τη φορά το παιχνίδι αυτό είχε στη μέση αθώα παιδιά.
 

Το μειονοτικό (τουρκικό) σχολείο δημιουργεί αγράμματους ανθρώπους. Αυτό το ξέρουν και οι πέτρες στη Θράκη μας. Τα παιδιά μας αναγκάζονται να μάθουν μια γλώσσα ξένη προς αυτούς, την τουρκική. Αναγκάζονται από το ελληνικό κράτος και από την πολιτική των κεμαλιστών ρατσιστών της Τουρκίας και των εδώ πρακτόρων τους να εκτουρκίζονται γλωσσικά, να ξεχνούν την μητρική τους γλώσσα, τα πομακικά. Επίσης, αναγκάζονται να μάθουν δυστυχώς άθλια ελληνικά, αν και είναι η γλώσσα της πατρίδας μας.

 
Συλλογή ανεξάρτητου περιεχόμενου